Ze hield de notarispapieren nog steeds vast toen Vicente, haar eigen zwager, in lachen uitbarstte, een lach die door het hele kantoor galmde.

'Oh, Elena,' zei de man, terwijl hij de gesp van zijn zilveren riem rechtzette, zonder zich erom te bekommeren dat het kantoor vol zat met de mannen van de burgemeester van San Marcos. 'Mijn kleine broertje heeft je twaalf hectare pure rots en stof nagelaten in de Cañón de las Ánimas. Zelfs de hagedissen willen er niet wonen.'

Naast haar glimlachte Don Arturo Garza, de lokale politieke baas en burgemeester, met de geveinsde vriendelijkheid van mannen die gewend zijn gunsten te kopen. "Verkoop ze me nu voor wat ze waard zijn, meisje. Ik geef je 10.000 peso, zodat je terug kunt naar je dorp en de komende jaren niet hoeft te vechten tegen de cactusvijgen en de woestijn."

Elena was 34 jaar oud, gekleed in een zwarte jurk die nog naar de kaarsen van de noveen rook, en met de vermoeide blik van iemand die al drie nachten niet had geslapen. Ze was acht jaar lang lerares geweest op het platteland in de bergen van Jalisco en wist maar al te goed wanneer een groep mannen haar probeerde wijs te maken dat twee plus twee gelijk is aan vijf. De pijn van de dood van haar man Mateo, die slechts zestien dagen eerder was omgekomen bij een zogenaamd 'ongeluk' op de snelweg, drukte zwaar op haar borst, maar de publieke vernedering waaraan haar schoonfamilie haar onderwierp, wakkerde een vonk van woede in haar aan. Mateo's moeder, Doña Consuelo, keek haar minachtend aan vanuit een hoek en gaf haar in stilte de schuld van de tragedie.

'Die twaalf hectare zijn niet te koop, Don Arturo,' antwoordde Elena vastberaden, terwijl ze de eigendomsbewijzen in haar versleten leren tas stopte. Vicente spuugde op de tegelvloer. 'Je gaat nog verhongeren, eigenwijze weduwe,' verklaarde zijn zwager.

Die middag bracht de wind die vanuit de bergen naar beneden waaide een verstikkende hitte met zich mee.

Officieel had commandant Rojas, de plaatselijke politiechef, de zaak gesloten met de verklaring dat Mateo's vrachtwagen het had begeven. Maar Elena kende het verschil tussen een ongeluk en moord. Want drie dagen voor zijn dood had Mateo, met trillende handen en uitkijkend naar de donkere straat, haar toegefluisterd: "Als er iets met me gebeurt, vertrouw mijn broer dan niet. Ga naar de oude ranch in de kloof en kijk onder het stenen hart in de droge put."

Hoofdman Garza had absolute macht in de regio, hij controleerde de agavevelden en kocht de autoriteiten om en intimideerde ze. Elena wist dat ze er alleen voor stond. De hele familie van haar man had haar de rug toegekeerd en de kant gekozen van de man die de stad regeerde. Dus pakte ze de volgende ochtend een deken, vier blikken voedsel, twee flessen water en Mateo's oude jachtgeweer met twaalf patronen. Ze klom in een oude pick-up truck en reed richting de Cañón de las Ánimas.

Het pad was een litteken van rode aarde. Bij aankomst trof ze de ruïnes aan van een door de tijd aangetast lemen huis, en op vijftien meter afstand de stenen rand van een put die al twintig jaar droog stond. De hitte was ondraaglijk. Elena daalde met een touw af in de put en, zoekend in de duisternis en het stof, vond ze een enorme steen in de exacte vorm van een hart. Met bloedende handen lukte het haar de steen los te wrikken. Daaronder, verpakt in dik plastic, lag een metalen pakket.

Net toen Elena het pakketje tevoorschijn haalde en naar boven begon te klimmen, verbrak het geluid van motoren de stilte in de kloof. Drie zwarte pick-up trucks zonder kentekenplaten stopten voor de ruïnes. Vanuit de bodem van de kuil hoorde Elena de onmiskenbare stem van haar zwager, Vicente.

"Spuit benzine over het huis en de put!" schreeuwde Vicente, terwijl hij wreed lachte. "Don Arturo betaalt 500.000 peso als we ervoor zorgen dat de weduwe vandaag nog verdwijnt met haar stenen."

De geur van brandstof vulde de verstikkende lucht, terwijl het geluid van een metalen aansteker tegen de canyonwanden weerkaatste. Het was onmogelijk om je de nachtmerrie voor te stellen die zich op het punt stond te ontvouwen…

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.