In zijn nieuwste boek, "After... When the Afterlife Signs to Us" (uitgegeven door Albin Michel), heeft onderzoeksjournalist Stéphane Allix bijna 40 verhalen verzameld van mensen die "bezocht" zijn door een recent overleden dierbare. Het is een mysterieus maar wijdverbreid fenomeen, dat jaarlijks bijna 200.000 mensen in Frankrijk treft.
Een ademhaling die secondenlang door het lichaam stroomt; de druk van onzichtbare handen op de schouders; zijn intense, stralende blik in het hart van de nacht; zijn stem die ons wekt; zijn beeld dat zweeft aan het plafond, de muur of boven het bed; zijn lichaam, nu iets kleiner, dat de kamer doorkruist of in een deuropening wacht; zijn geruststellende en zachte woorden…
Elk jaar ervaren duizenden mensen het meest onverklaarbare en schandalige fenomeen, dat voor sommigen even wenselijk als angstaanjagend is voor anderen: het bezoek, in verschillende vormen – tekens, boodschappen, verschijningen – van een overleden dierbare om wie ze rouwen.
Het is een fenomeen dat onze logica zo op zijn kop zet dat de meesten die het hebben meegemaakt er niet openlijk over praten. Misschien om ongelovige of medelijdenwekkende blikken en overhaaste diagnoses te vermijden.
Stéphane Allix, journalist en oprichter van INREES (Instituut voor Onderzoek naar Buitengewone Ervaringen), geeft hen een stem in zijn nieuwste boek.
Al twintig jaar lang onderzoekt deze nauwgezette onderzoeker de vraag wat er met het bewustzijn – de ziel, de geest – gebeurt na de dood. Hij interviewt wetenschappers, verzamelt getuigenissen, voert experimenten uit, identificeert constanten en vergelijkt duizenden gegevenspunten die over de hele wereld zijn verzameld.
Deze spontane communicaties (niet uitgelokt door de nabestaanden) zijn sinds mensenheugenis de meest verontrustende manifestatie van de band tussen de geest (van de overledene) en de zintuigen (van de levenden). Tegenwoordig worden ze aangeduid als subjectieve ervaringen van contact met de overledene ( SIC).
Hallucinaties? Wanen? Een copingmechanisme in verband met verdriet?
Psychiater en psychotherapeut Christophe Fauré, die werkt met mensen in de laatste levensfase of in rouw, verduidelijkt het onderscheid. In een interview met Stéphane Allix legt hij uit waarom deze ervaringen niet met elkaar verward kunnen worden: " Hallucinaties zijn een fenomeen dat optreedt in een context van een veranderd bewustzijn, gekoppeld aan een externe stof – drugs, alcohol – of als gevolg van een psychotische stoornis... Andere bijbehorende symptomen, tekenen van het ontstaan van een psychische aandoening, worden zeer snel herkend." Bovendien zijn psychotische hallucinaties indringend en zeer angstaanjagend, net als waanvoorstellingen. Ondanks het verdriet van rouw vertonen mensen die plotselinge, intense en langdurige episodes (SIDO's) ervaren echter geen lichamelijk of geestelijk onevenwicht, en deze ervaringen zijn altijd positief en kalmerend. "Ze zijn van korte duur en belemmeren iemands functioneren nooit", bevestigt de psychiater.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
