Zeven jaar lang geloofde ik dat rouw het moeilijkste was wat onze familie had doorstaan.

Ik had die tijd besteed aan het opvoeden van de tien kinderen die mijn overleden verloofde achterliet, overtuigd dat het verlies van haar de diepste wond was die we droegen. Toen keek mijn oudste dochter op een avond naar me en zei dat ze eindelijk klaar was om me te vertellen wat er die nacht echt was gebeurd—en alles waarvan ik dacht dat ik het wist, viel uit elkaar.

Om zeven uur die ochtend had ik al een lading toast verbrand, drie toestemmingsformulieren getekend, Sophie's vermiste schoen in de vriezer gevonden en Jason en Evan eraan herinnerd dat een lepel geen wapen was. Ik ben nu vierenveertig, en de afgelopen zeven jaar heb ik tien kinderen opgevoed die biologisch niet van mij zijn. Het is luid, chaotisch, uitputtend en op de een of andere manier nog steeds het middelpunt van mijn leven.

Calla had mijn vrouw moeten zijn. Toen was zij het hart van het huis—degene die een peuter kon kalmeren met een liedje en een ruzie met één blik kon stoppen. Maar zeven jaar eerder vond de politie haar auto bij de rivier, de bestuurdersdeur open, haar tas nog in de auto en haar jas op de reling boven het water. Uren later vonden ze Mara, toen elf jaar oud, blootsvoets langs de kant van de weg, bevroren en niet in staat om te spreken. Toen ze weken later eindelijk sprak, bleef ze herhalen dat ze zich niets herinnerde. Er was geen lichaam, maar na tien dagen zoeken begroeven we Calla toch. En ik bleef achter met het proberen tien kinderen bij elkaar te houden die me plotseling nodig hadden op manieren die ik nooit had kunnen bedenken.

Mensen zeiden dat ik gek was omdat ik voor die kinderen in de rechtszaal had gevochten. Zelfs mijn broer zei dat van hen houden één ding was, maar tien kinderen alleen opvoeden was iets heel anders. Misschien had hij gelijk. Maar ik kon niet toestaan dat ze de enige ouderfiguur die ze nog hadden verloren. Dus leerde ik alles zelf te doen—haar vlechten, jongens knippen, lunchdiensten afwisselen, inhalatoren bijhouden en uitzoeken welk kind rust nodig had en welk kind tosti's in sterren moest snijden. Ik heb Calla niet vervangen. Ik ben gewoon gebleven.