Gebrek aan emotionele steun
Als ouders de emoties van hun kinderen tijdens hun opvoeding niet erkennen, kan dat een blijvend negatief effect hebben. Kinderen die genegeerd worden of het gevoel krijgen dat hun gevoelens er niet toe doen, blijven dit vaak ook als volwassene geloven: dat hun gevoelens er gewoon niet toe doen. Dit maakt het voor hen extreem moeilijk om ooit een hechte band met anderen op te bouwen. In plaats van open en eerlijk te zijn, worden ze gedwongen om mensen op afstand te houden en emotioneel afstandelijk te blijven als een manier om te overleven.
De wetenschap achter dit fenomeen is vrij eenvoudig. Volgens de American Psychological Association wordt de manier waarop we als volwassenen een band met anderen opbouwen, bepaald door de manier waarop we als kind emotioneel geprogrammeerd zijn. Als aan die behoeften niet werd voldaan, leidt dat over het algemeen tot een moeilijke relatie, een gebrek aan warmte en een stille wrok die jarenlang tussen ouder en kind kan blijven bestaan.
Tegen de tijd dat deze kinderen volwassen zijn, zullen ze waarschijnlijk stoppen met hun ouders te bellen of de relatie en de gesprekken oppervlakkig houden. Bovendien doen ze dit niet om hun ouders te kwetsen, maar om ervoor te zorgen dat ze zelf niet verder gekwetst worden.
Het is zeker mogelijk om dit probleem te overwinnen, maar het is een kwestie van wederzijds begrip. Het vereist dat we terugkijken op ervaringen uit het verleden en een nieuwe ruimte creëren waar open en eerlijke gesprekken welkom zijn in plaats van afgewezen te worden.
Ouderlijk narcisme
Het opbouwen van een gezonde en evenwichtige relatie wordt een voortdurende strijd wanneer ouders hun eigen behoeften en emoties boven die van hun kinderen stellen.
In plaats van een luisterend oor of een schouder om op uit te huilen te zijn, kan de narcistische ouder de emoties van het kind negeren of in de verdediging schieten zodra er kritiek op komt. Dit creëert een enorme kloof tussen de twee, omdat kinderen van narcistische ouders zich vaak onzichtbaar voelen naarmate ze opgroeien, en als volwassenen afstand nemen om hun eigen gemoedsrust te bewaren.
Wat het klinische aspect betreft, is het beeld vrij duidelijk. Onderzoek van de American Psychological Association laat zien welke schade een gebrek aan empathie van ouders kan toebrengen aan de emotionele ontwikkeling en uiteindelijk aan relaties. Als je als kind niet echt "gehoord" wordt, is het als volwassene niet makkelijk om je "veilig" te voelen in de nabijheid van iemand.
Als de bezoeken echter zeldzaam of zelfs helemaal wegvallen, ontstaat er al snel de neiging om de schuld bij het kind te leggen. Wat veel ouders echter niet weten, is dat dit de relatie, of wat er nog van over is, alleen maar verder beschadigt.
Een open en oordeelloos gesprek kan helpen om de oorzaak van de afstand te achterhalen en zelfs een kans te bieden om die afstand te overbruggen.
Conclusie
Uiteindelijk ontstaat de afstand tussen ouders en kinderen nooit door één plotselinge, explosieve gebeurtenis. Het gaat eerder om een geleidelijke opeenstapeling van obstakels, misverstanden en oude emoties die onder het tapijt worden geveegd. Wat lijkt op één persoon die onverschillig is, is in werkelijkheid veel complexer, zoals onderliggende aannames of gebeurtenissen uit het verleden die nooit volledig zijn besproken.
Het goede nieuws is dat deze relaties ongelooflijk veerkrachtig zijn en dat de relatie tussen ouders en kinderen kan verbeteren als beide partijen bereid zijn er moeite voor te doen. Zelfs kleine gebaren, zoals een berichtje met 'ik denk aan je' of een enkel gesprek, kunnen de afstand tussen ouders en kinderen overbruggen en een slechte relatie weer goed maken.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
