Een klein meisje belde huilend 112: "Ik kan mijn benen niet sluiten" — Niemand kent de waarheid achter haar woorden die ieders hart braken.

Omdat ik iets essentieels had geleerd: over angst, liefde en de fragiele ruimte daartussen.

Toen rechercheur Whitaker voor het eerst zei:  "De verdachte is geen mens",  dacht ik dat hij de kat bedoelde.

Nu weet ik wel beter. De echte boosdoener was de angst zelf – dat stille, onzichtbare ding dat liefde in wantrouwen verandert, familie in twijfel en waarheid in een schaduw.

Angst is niet menselijk.
Maar toch leeft het in ons.

Let op: Dit verhaal is fictief en gebaseerd op waargebeurde feiten. Namen, personages en details zijn aangepast. Elke gelijkenis met echte personen of gebeurtenissen is puur toeval. Alle afbeeldingen dienen uitsluitend ter illustratie.